Ελλάς Ηρώων Χώρα

Αφορά μια παλιότερη ανάρτηση με τα σατιρικά ποιήματα του Σουρή. Μόλις διαπίστωσα πως το ποίημα έχει μελοποιηθεί και το "ροκάρησε¨ μοναδικά ο Β. Παπακωνσταντίνου. Απολαύστε το!

Ημέρα ποίησης 2018

Ημέρα ποίησης σήμερα και ακόμα το ερώτημα αναπάντητο-εν μέρει- αν η ποίηση πρέπει να καταγγέλλει και να υποδεικνύει τα κακώς κείμενα στην κοινωνία ή όχι. Για τον Αναγνωστάκη ξεκάθαρο το χρέος της ποίησης.

Μανόλης Αναγνωστάκης «Ποιητική»

- Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
την ιερότερη εκδήλωση του Ανθρώπου
τη χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
των σκοτεινών επιδιώξεών σας
Εν πλήρει γνώσει της ζημιάς που προκαλείτε
Με το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.
Το τι δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις
Εσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Και μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αφτιά
Ν’ ακούτε, με σφραγισμένα στόματα, και δε μιλάτε.
Για ποια ανθρώπινα ιερά μας εγκαλείτε;

Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Ε ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες.

Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Να μην τις παίρνει ο άνεμος.

Νίκι Τζιοβάνι

(Αμερικανίδα ποιήτρια, 1943-)

Δεν είμαστε εραστές

για τον έρωτα
που κάνουμε
μα για τον έρωτα
που έχουμε.
Δεν είμαστε φίλοι
για τα γέλια
που ξοδεύουμε
μα για τα δάκρυα
που φυλάμε.
Δεν θέλω να είμαι δίπλα σου
για τις σκέψεις που μοιραζόμαστε
μα για τα λόγια που δεν χρειάζεται ποτέ
να πούμε.
Ποτέ δεν θα μου λείψεις
γι' αυτά που κάνουμε
μα γι' αυτά που είμαστε
μαζί.

ΠΡΩΪ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

Στη Σοφία, που έφυγε νωρίς

Μάτια ερμητικά κλειστά

με μαύρο μολύβι

που η γραμμή του κοιτούσε τον ουρανό.

Χείλη ροζ  τριανταφυλλί

με ένα  αδιόρατο χαμόγελο αθανασίας.

Πόνος από το αμίλητο νερό.

Το παλικάρι κοντά

δίπλωνε και  ξεδίπλωνε μια μπλούζα

φούτερ, μπεζ

και κάτι μουρμούριζε.

Πότε-πότε χτυπούσε με δύναμη  τα πόδια του στη γη,

σαν το παιδί που πεισμωμένα ζητά πίσω το παιχνίδι του.

Κι όλο έσφιγγε τη μπλούζα στην αγκαλιά του

και βογκούσε τότε σαν πληγωμένο ζώο.

Η μάνα- ένα χέρι

ακουμπισμένο στο ξανθό κεφάλι με το άσπρο πέπλο,

ασπίδα να το σκεπάζει.

Κι ένα πελώριο ΓΙΑΤΙ

γαντζωμένο στη θηλιά

που κρεμόταν ακόμα στο πόμολο της ντουλάπας.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΤΑΝΙΔΟΥ

Ζαλοκώστας-Το φίλημα

Μιὰ βοσκοποῦλα ἀγάπησα, μιὰ ζηλεμμένη κόρη, Καὶ τὴν ἀγάπησα πολὺ,— Ἤμουν ἀλάλητο πουλὶ, Δέκα χρονῶν ἀγόρι.— Μιὰ μέρα ποῦ καθόμασθε στὰ χόρτα τ’ ἀνθισμένα, —Μάρω, ἕνα λόγο θὰ σοῦ πῶ, Μάρω, τῆς εἶπα, σὲ ἀγαπῶ, Τρελαίνομαι γιὰ σένα.— Ἀπὸ τὴ μέση μὲ ἅρπαξε, μὲ φίλησε στὸ στόμα Καὶ μοὖπε·—γιὰ ἀναστεναγμοὺς, Γιὰ τῆς ἀγάπης τοὺς καϋμοὺς Εἶσαι μικρὸς ἀκόμα.— Μεγάλωσα καὶ τὴν ζητῶ... ἄλλον ζητᾷ ἡ καρδιά της Καὶ μὲ ξεχνάει τ’ ὀρφανό... Ἐγὼ ὅμως δὲ λησμονῶ Ποτὲ τὸ φίλημά της.

Η λυγερή και ο Χάρος στα Κυπριακά

Μια εξαιρετική ερμηνεία από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Δείτε το συγκριτικά με την λυγερή στον Άδη

Που δύσην ως ανατολήν τζ’ απού βορράν ως νότον
 τζ’ απού τα πέρατα της γης, τον κόσμον προσκαλώ τον.
 Δώστε μου λλίην ακρόασιν για να σας τραουδήσω
 τζ’ ούλλους σας μιάλους τζαι μιτσούς εννά σας κλαμουρίσω.
 Μια λυερή, μια όμορφη, πάαιννεν στο περβόλιν
τζ’ εσύναεν τραντάφυλλα τζ’ έκαμνεν τα σερβόλιν.
 Ο χάρος την αντάμωσεν στο δρόμον τζαι της λέει:
 - Ώρα καλή σου λυερή τζαι κόρη παινεμένη.
 - Καλώς τον τζαι τον χάρονταν στον μαύρον καβαλλάρην
που βρέθηκεν στην στράταν μου έννεν καλόν σημάιν.
 - Τράβα το κόρη λυερή τ’ αππάριν να ποδρώσει
στον λάκκον τράβα πότισ’ το τζαι πρίχου να νυκτώσει.
- Εν μ’ έμαθεν η μάνα μου κτηνά να βαϊλίζω
την προίκαν μου μερόνυχτα έσει με τζαι πλουμίζω.
 - Έναν μαντήλιν κέντα μου, στο στήθος μου ν’ απλώσω
 τζαι πόσα κάμν’ ο κόπος σου εγιώ να σε πκιερώσω.
 - Εν έχω χάροντα τζαιρόν μαντήλιν να κεντήσω
η μάνα μου με καρτερά έσσω μου να γυρίσω.
 ον πάτσον της τον έδωκεν πονεί την τζεφαλήν της
 τζ’ η μάνα μεσ’ στα κλάματα της κόρης της λαλεί της:
 - Κέντα του κόρη κέντα του πέρκιμον τζαι χορτάσει
 βάρτου την μαυροθάλασσαν με το καραβοστάσιν.
Κέντα την γην με τα δεντρά, τον ουρανόν με τ’ άστρη
τους κάμπους τζαι τους ποταμούς, τα όρη τζαι τα δάση.
 Τζαιρόν ο χάρος εν διά, στην μάναν του την παίρνει
λαλεί της: - Μάνα μου καλή, μάνα μου παινεμένη,
στρώννε τραπέζιν να δειπνά, κρεββάτιν να τζοιμάται,
 η λυερή που σούφερα τζ’ εμέναν ν’ αθθυμάται.
 - Γιέ μου, μεν παίρνεις όμορφες, γιέ μου τες νιές μεν παίρνεις
 μεν παίρνεις τα μιτσιά μωρά τζαι μάνες φαρμακώννεις.
 - Να μεν παίρνω τες όμορφες, τες νιες να τες λυπούμαι,
να μεν παίρνω μιτσιά μωρά, Xάροντας εν λοούμαι.

"150 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΒΑΦΗΣ" μαθητικό συνέδριο στο Ζωγράφειο Λύκειο

Mε αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Αλεξανδρινού ποιητή Κ.Π.Καβάφη το Ζωγράφειο Λύκειο Κων/λης και τα εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη συνδιοργανώνουν ένα μαθητικό συνέδριο που πραγματοποιείται από 11-14 Απριλίου 2013   στην Πόλη. Συμμετέχουν διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, λογοτέχνες. ηθοποιοί, δημοσιογράφοι και ομάδες μαθητών από σχολεία της Ελλάδας, που θα παρουσιάσουν το πολύπτυχο έργο του Καβάφη. Την εκδήλωση τιμά με την παρουσία του και ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, που το πρωί κήρυξε την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου. Το πρόγραμμα του συνεδρίου μπορείτε να το δείτε εδώ.

 

Για όσους δε θα έχουμε την τύχη να το παρακολουθήσουμε από κοντά, έχει δημιουργηθεί διαδικτυακός τόπος και μπορούμε το δουμε online

 

Mαρινέλλα Βλαχάκη:όταν οι στιγμές της ζωής γίνονται ποίηση

Τη Μαρινέλλα Βλαχάκη τη γνώριζα μόνο ως Ελπίδα Κοντομάρη από το ρόλο της γυναίκας του προέδρου στη σειρά του ΜΕGΑ "Το Νησί". Μόλις πριν μια εβδομάδα ανακάλυψα ότι είναι και μια καταπληκτική ποιήτρια και διηγηματογράφος. Σήμερα τη φιλοξενήσαμε στο σχολείο μας και δράττομαι της ευκαιρίας να σας δώσω μια γεύση από την ποιητική της δημιουργία μέσα από ένα σύντομο πρόλογο που έκανα στην εκδήλωση με τη μορφή ενός καλωσορίσματος

Πάντα με γοήτευε η ποίηση!!!

Είναι μια  πόρτα ανοιχτή, όπως λέει και ο Γιώργης Παυλόπουλος. Είναι ένα ξέφωτο για ν’ ακουμπήσεις την ψυχή σου. Πάει καιρός που κι εγώ μουτζούρωνα κάτι φθαρμένες σελίδες. Τώρα πια καταφέρνω - ευτυχώς ακόμα - μόνο να συγκινούμαι ,καθώς σκαλίζω καμιά φορά τις ψυχές των ποιητών.

Η  λογοτεχνική «συνομιλία» μου με τα ποιήματα της Μαρινέλλας Βλαχάκη ήταν μόλις πριν μια εβδομάδα, αφού σαν καλή φιλόλογος  έπρεπε να έρθω «διαβασμένη» στη σημερινή μας συνάντηση. Μπήκα λοιπόν στο blog της και διάβασα τις δυο ποιητικές της συλλογές  «ΚΑΘ΄ΟΔΟΝ» και «ΤΑ ΠΟΛΥΤΙΜΑ», τις οποίες μπορεί κανείς να βρει στο διαδίκτυο.

Μικρά σπαράγματα τα ποιήματά της, επιγράμματα της μνήμης και αποστάγματα της εμπειρίας, ηχούν τα πιο πολλά ως γνωμικά, που εύκολα αποτυπώνονται στη μνήμη και στην καρδιά .Ύφος κουβεντιαστό, ανεπητίδευτο, λέξεις μεστές, καθημερινές δεν παλεύουν να πουν τίποτα περισσότερο από αυτό που δείχνουν, τις στιγμές της ζωής που τόσο γρήγορα, τόσο αβασάνιστα προσπερνάμε στην ταλαίπωρη καθημερινότητά μας.

Τίτλοι μονολεκτικοί και συχνά άναρθροι  παλεύουν να συμπυκνώσουν σε μια λέξη το νόημα και την ουσία του ποιητικού μηνύματος. Η γενέθλια γη της , η Κρήτη, προσφέρει στην ποιητική της παλέτα πλούσιο υλικό για επεξεργασία: τη θάλασσα, το γαλάζιο, τα κοχύλια, την άμμο, τα πλοία, τον Ψηλορείτη, το θυμάρι…

ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ

Σ’ όλη τη ζωή του

ζωγράφιζε τη θάλασσα γαλάζια.

Μα χθες καθώς ανακάτευε το μπλε με τ’ άσπρο

ξαφνικά, ένας φόβος το κυρίευσε.

Άφησε την παλέτα και έτρεξε στην παραλία.

Γέμισε τις χούφτες του θάλασσα

και τις κοίταξε γεμάτος αγωνία.

Κανένα χρώμα.

Κι όλα αυτά τροφοδοτούν την ποιητική της έμπνευση και μετουσιώνουν σε ποίηση μικρές, απλές καθημερινές  στιγμές, «μακρινά» αγαπημένα πρόσωπα δεμένα με νοσταλγικές στιγμές του παρελθόντος.

ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

«Τριάντα χρόνια.

Τριάντα χρόνια στου κρεβατιού την άκρη

σε μια ατέλειωτη χειρονομία

η νεκρή μητέρα μου

με σκεπάζει»

 Κι ο έρωτας:  ήλιος, φως, αρμονία κορμιών και ψυχών, θύμηση γλυκιά τις πιο πολλές φορές.

ΕΡΩΤΑΣ

«Ήταν ένας ήλιος

Κι άπλωσα τα χέρια μου

και τον αγκάλιασα… η απερίσκεπτη»

 

ΥΠΕΡΒΑΣΗ

«Στην κάθε κορύφωση του έρωτά μας

Ένας ήλιος ξεχύνεται μέσα μου

σ’ όλες τις άφωτες γωνιές της ύπαρξής μου

ξημερώνει.»

 

ΑΝΕΞΙΤΗΛΗ ΜΝΗΜΗ

«Τον θυμάμαι συχνά

Μου γνώρισε το κορμί μου»

Τα συναισθήματα γίνονται ποιητικά αποτυπώματα, ουλές που αιμορραγούν μετά από χρόνια.

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ

«Ξαναβρέθηκαν ύστερα από χρόνια

και ψηλάφισαν εκείνες  τις   βαθιές ουλές

Άμα σηκώθηκαν, στα χέρια τους φρέσκες σταγόνες αίμα»

ΒΩΜΟΣ

«Στο όνομα του αυτονόητου στερηθήκαμε

και στερήσαμε λόγια και στιγμές πολύτιμες»

 Σε άλλα πάλι με τις απροσδόκητες συζεύξεις λέξεων, που μου θυμίζουν την αγαπημένη μου Κική Δημουλά,  και από το γοητευτικό πάντρεμα των αταίριαστων, προκύπτουν  γνωμικά που θαρρείς και συμπυκνώνουν σε δυο γραμμές απόσταγμα ζωής και γνώσης.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

«Με παρηγορεί που ο χρόνος είναι αειθαλής

κι ας είναι η ζωή μας φυλλοβόλα»

 ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ

«Τη σιωπή της συγκατάβασής μου

συγκατάνευση την ερμήνευσαν

Και από τότε

Όλα στο… «εν γένει» κύλησαν»

 

ΣΥΝΗΘΕΣ

«Από το ποίημα της ζωής της

έμειναν μονάχα κάτι κοινές λέξεις.

Οι  χρειαζούμενες

για τις συνήθεις καθημερινές της ανάγκες»

στο http://vlachaki.blogspot.gr/ μπορείτε να βρείτε πλούσιο υλικό

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Mε εκδηλώσεις, "ιδιότυπες" πορείες, αναγνώσεις γιορτάστηκε σήμερα η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.Κρατώντας πλακάτ με στίχους από τον Όμηρο μέχρι την Κική Δημουλά διανοούμενοι, ποιητές, άνθρωποι του πνεύματος ύψωσαν τη δική τους φωνή διαμαρτυρίας ενάντια στην δύσκολή πραγματικότητα που ζούμε και απέδειξαν -για να παραφράσω λίγο τους ποιητές- πως "τούτη η εποχή...είναι εποχή για ποίηση,αν και είθισται να δολοφονούν τους ποιητές,αφού τελικά η ποίηση δεν είναι το καταφύγιο που φθονούμε αλλά μια πόρτα ανοιχτή, ένα ποτήρι που το γεμίζουμε με το αίμα μας...

Και για τους μαθητές μου που είναι ευαίσθητοι και συναισθηματικοί ένα ποιήμα του Pablo Neruda που βρήκα στο διαδίκτυο

Δε σ' αγαπώ
Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' άλλον τρόπο,
παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

Επίσης το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου έχει φτιάξει μια καταπληκτική αφίσα με αποσπάσματα από ποιήματα του Νικηφόρου Βρεττάκου, αφού η φετινή χρονιά ορίστηκε ως έτος Βρεττάκου (100 χρόνια από τη γέννησή του) που μπορείτα να δείτε εδώ

TI EINAI H ΠΟΙΗΣΗ;

Είπαν κάποιοι ποιητές για την Ποίηση...

«Η ποίηση είναι από τα πιο επηρμένα μυστήρια, τα πιο αχανή, και μόνο ικανοποίηση στις παρομοιώσεις δίνεις αν πεις ότι είναι ένα μείγμα εύγεστων δηλητηρίων σε χρυσά δελεαστικά ποτήρια, ή ότι είναι ο πειρασμός, ο δαίμονας που μπαίνει ξαφνικά στο σώμα του κανονικού, προκαλώντας ένα σεληνιασμό γόνιμο ή ακόμα ότι είναι ένα είδος ευθανασίας των πραγμάτων που υποφέρουν μέσα μας είτε ως ανικανοποίητα είτε ως προδομένα "

"Η τέχνη ξαναπλάθει ως λαθραίος θεός τον κόσμο από την αρχή, μεταμορφώνοντας ό,τι μας απελπίζει ως γνωστό κι αδιάσειστο σε μια καταπραϋντική αβεβαιότητα."

"Βαδίζεις σε μια έρημο. Ακούς ένα πουλί που κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι το ποίημα."

(Κική Δημουλά)

Δεν άργησα να αντιληφθώ ότι και για τους ποιητές ισχύει αυτό εδώ, ότι δηλαδή δεν δημιουργούν με τη σοφία, αλλά με κάποιο φυσικό χάρισμα, με κάποια έμπνευση ανάλογη μ' εκείνη των μάντεων και των χρησμωδών. Γιατί πράγματι αυτοί λένε πολλά και καλά, αλλά δεν γνωρίζουν τίποτα γι' αυτά που λένε.

(Απολογία Σωκράτους)

Αμ' οι ποιητάδες; Αρσενικές Πυθίες, που κουβεντιάζουνε με τους Θεούς σαν παλιοί κουμπάροι…Μεσάτοι, κουνιστοί και με κομμένα μάτια, κει που περπατάνε σκορπίζοντας αρώματα και χάχανα καμπανιστά, σταματάνε ξαφνικά, γουρλώνουνε τα μάτια και κοιτάζουνε τ' άστρα μέρα μεσημέρι. Κείνη τη στιγμή κατεβαίνουν άγγελοι των Θεών και τους καλούνε στον Όλυμπο της Μωρίας!... Εκεί μεθάνε κ' εδώ χρησμολογούνε. Με τα μάτια των στίχων μας λυτρώνουν από τα δεσμά της ματαιότητας. Αφτοί δίνουν αιωνιότητα σ' ότι αγγίσουνε με την πνοή τους. Χάρη σ' αφτούς ο κόσμος γίνεται καλύτερος και βασιλέβουνε στη γης η ψυχή κι ο Θεός!

(Κ. Βάρναλης: Η αληθινή απολογία του Σωκράτη)

Λέξεις ερχόμενες από πολύ παλαιά ή άλλες νεότερες, ακόμα και ιδιωματικές συνωστίζονται στην άκρη της πένας σου, σαλεύουνε σαν κάτι να ζητάνε, αναπηδούν ως το σημείο να σε πιτσιλάνε και στο πρόσωπο…

Χρειάζεται συνεχώς ν' απωθείς, ν' αποποιείσαι, να επιλέγεις, να υιοθετείς… Να δοκιμάζεις με τον ίδιο τρόπο που δοκιμάζει ο Σολωμός δεκαεννέα φορές τον ίδιο στίχο. Επειδή –κοντά στα άλλα πρέπει να το υπενθυμίζει κανείς αυτό- η ακριβολογία στη σκέψη δεν συμπίπτει πάντα με την ακριβολογία στα αισθήματα∙ πόσο μάλλον στα οράματα ή στους διασκελισμούς που απαιτούνται για να κινηθείς σ' ένα επίπεδο υπεράνω πολύ της χρηστικής πραγματικότητας.

(Οδ. Ελύτης: "Ιδιωτική Οδός")

Η ποίηση είναι ένα ταξίδι

Σ’ άγνωστη χώρα.

Η ποίηση είναι ταυτόσημη

Με την παραγωγή ραδίου.

Για μια και μόνο λέξη

Λιώνεις χιλιάδες τόνους

Γλωσσικό μετάλλευμα.

Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκι

Εγχειρίδιο Ποιητικής

1. Αν ζήσεις μ' ένα ποίημα, θα πεθάνεις μόνος.

2. Αν ζήσεις με δύο ποιήματα, θ' αναγκαστείς να απατήσεις το ένα.

3. Αν συλλάβεις ένα ποίημα, θ' αποκτήσεις ένα παιδί λιγότερο.

4. Αν την ώρα που γράφεις φοράς το στέμμα σου,
οι άλλοι θα σε κοροϊδεύουν.

5. Αν την ώρα που γράφεις δεν φοράς το στέμμα σου,
θα κοροϊδεύεις εσύ τον εαυτό σου.

6. Αν επαινείς τα ποιήματά σου, θα σ' αγαπήσουν οι βλάκες.

7. Αν επαινείς τα ποιήματά σου κι αγαπάς τους βλάκες,
θα σταματήσεις να γράφεις.

8. Αν γράψεις ένα ποίημα και επαινέσεις το ποίημα κάποιου άλλου,
θα σ' ερωτευθεί μια ωραία γυναίκα.

9. Αν γράψεις ένα ποίημα και επαινέσεις υπερβολικά το ποίημα κάποιου άλλου,
θα σε προδώσει μια ωραία γυναίκα.

10. Αν αφήσεις τα ποιήματά σου γυμνά,
θα σε κατατρύχει ο φόβος του θανάτου.

11. Αν σε κατατρύχει ο φόβος του θανάτου,
τα ποιήματά σου θα σε σώσουν.

12. Αν απαρνηθείς τα ποιήματά σου για την πεζογραφία,
θα βγεις σίγουρα κερδισμένος.
Η ποίηση θα αντέξει και χωρίς εσένα.

(Χάρης Βλαβιανός Νέα Ποιήματα 1996 – 1997)

Πολλοί στίχοι είναι σαν αργυρές κλωστές δεμένες
στα καμπανάκια των άστρων- αν τους τραβήξεις,
μια ασημένια κωδωνοκρουσία δονεί τον ορίζοντα.
Πολλά ποιήματα μένουν αργά τη νύχτα στην ερημιά
βρέχουν κάθε τόσο τα τέσσερα δάχτυλα
των στίχων τους σ’ ένα ρυάκι,
ύστερα χάνονται ονειροπαρμένα μες στο δάσος,
πνίγονται στο χρυσό πηγάδι της σελήνης-
ένα σωστό ποίημα όμως ποτέ δεν καθυστερεί
σε μια γωνιά του ρεμβασμού.
Είναι πάντα στην ώρα του, λέει παρών
στο πρώτο κάλεσμα της εποχής του.

(Γιάννης Ρίτσος)

Η ποίηση μοιάζει ανάρρωση γλυκιά με απουσίες δικαιολογημένες...
Με τέσσερις αισθήσεις γυρίζει ή με έξι
ραβδοσκοπώντας φλέβες του ουρανού
ώσπου σκοντάφτει στον προτελευταίο στίχο...
Ο τελευταίος στίχος δεν μένει πάντα τελευταίος.
Κάποτε γίνεται πρώτος στίχος ενός ποιήματος
που γράφει κάποιος αναγνώστης

( Μιχάλης Γκανάς)

Αυτό είναι στο βάθος η ποίηση,
η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει
να γίνεσαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός
για τον άνεμο, ακόμα κι όταν ουρανός δεν υπάρχει.
Δεν παίζω με τα λόγια.
Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς

να σημειώνεται μέσα στη στιγμή
όταν καταφέρνει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια.

Οδυσσέας Ελύτης

Αφού κατά λάθος

ο κόσμος

είναι μια ποίηση.

Τάσος Λειβαδίτης

Μια πόρτα ανοιχτή, για την οποία αιώνες τώρα

φτιάχνονται ατέλειωτες αρμαθιές αντικλείδια

Γιώργης Παυλόπουλος

Δυο θαμποί προβολείς μες στην ομίχλη, ένα δελτάριο
σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική λέξη ζω

Μανόλης Αναγνωστάκης

Τι νομίζεις, λοιπόν κατά βάθος η ποίηση

είναι μια ανθρώπινη καρδιά

φορτωμένη όλο τον κόσμο.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα.

Σεφέρης

Λανθάνουσα κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό

Μίλτος Σαχτούρης

Ποίηση ανάμνηση από φίλντισι
άναμμα τσιγάρου κατά λάθος από φεγγάρι
δασκάλα μόνη μελαγχολική στο διάλειμμα
ένα βιολί που παίζει μοναχό του
χαλκός χαλκωματένια χαλκωματάς
-όλα τα παλιά γυαλίζω
πεταλούδα που γλιτώνει από τη φωτιά
φωτιά που γλιτώνει από τα νερά
βιολέτες σ’ άσπρο λαιμό
άσπρο άλογο που τρέχει σε μαύρο ουρανό
νύχτα στρωμένη τσιγάρα
λέξεις.

(Θωμάς Γκόρπας, Ποίηση ‘76)


Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος

να μιλήσουμε,

αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε

τα πρόσωπά μας.

(Μανόλης Αναγνωστάκης)



Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίηση

είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

(Κώστας Καρυωτάκης)



Κι η ποίηση: ένα παιχνίδι

που τα χάνεις όλα,

για να κερδίσεις ίσως

ένα άπιαστο αστέρι.

(Τάσος Λειβαδίτης)



Η ποίηση είναι

εκείνος ο εαυτός μας

που δεν κοιμάται ποτέ.

(Γιώργος Σαραντάρης)



Το χρυσό δίχτυ,

όπου τα πράγματα σπαρταρούν

σαν ψάρια.

(Γιώργος Σεφέρης)



Η ποίηση είναι ένα αίνιγμα από συνηθισμένα λόγια

(Τάσος Λειβαδίτης)



Σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση που δε λέει να σωπάσει

(E. Κακναβάτος)



Ακραία δυνατότητα μιας άνοιξης

(Νίκος Φωκάς)


Χαρταετός που ξέφυγε απ’ τα χέρια μικρού παιδιού

(Θωμάς Γκόρπας)


Η ποίησις είναι ανάπτυξις

στίλβοντος ποδηλάτου.

(Ανδρέας Εμπειρίκος)


Ω, ποίηση αναμάρτητη

εμπιστευμένη στη δροσιά της θύελλας,

Ω, ποίηση ατελεύτητη

φτεροκόπημα χελιδονιών.

(Τάκης Βαρβιτσιώτης)


Φαίνεται όμως πως θαύματα δεν κάμνουν μόνο

οι διάβολοι κι οι θεοί. Θαύματα κάνει

κι η ποίηση, όταν πράγματι είναι ποίηση.

(Γιώργος Βαφόπουλος)


Η ποίηση είναι το άλλο πρόσωπο της υπερηφάνειας.

(Οδυσσέας Ελύτης)


Η ποίηση πρέπει να ‘ναι

Ένα ζαχαρωμένο βότσαλο

Πάνω που θα ‘χεις γλυκαθεί

Να σπας τα δόντια σου.

(Αργύρης Χιόνης)


Δοκιμές, εν φαντασία και λόγω, νάρκης του άλγους

(Καβάφης)




Τα ποιήματα δεν είναι και τόσο δύσκολα, το ξέρετε.

Και αν σηκώσεις τις λέξεις, είναι τόσο θλιμμένα,

σαν δάχτυλα που πόνεσες μια νύχτα με αγωνίες.

(Γιώργος Μαρκόπουλος)

O,τιδήποτε στον κόσμο μπορεί να είναι η αιτία του κόσμου.
H ποίηση όμως είναι το μοναδικό πράγμα στον κόσμο
που έχει αιτία γι’ αυτό αφανίζεται από κάτι που δεν έχει αιτία.

(Γ. Χειμώνας, ‘Ο εχθρός του ποιητή’)


Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες -

πόρτες κλειστές σ’ ερημωμένα σπίτια

και πόρτες ανοιχτές σε ήμερες συγυρισμένες ψυχές.

(Γιάννης Ρίτσος)


Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε

τον πρώτο στίχο μου.

Από τότε ξέρω ότι δε θα πεθάνω ποτέ -

αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα.

(Τάσος Λειβαδίτης)



Ο τελευταίος στίχος δε μένει πάντα τελευταίος.

Κάποτε γίνεται ο πρώτος στίχος ενός ποιήματος,

που γράφει κάποιος αναγνώστης.

(Μιχάλης Γκανάς)

πηγή:culture.ana-mpa.gr