Ο Μαντίθεος αναφέρει στις παραγράφους 18-19 πως τα μακριά μαλλιά δεν πρέπει να είναι κριτήριο αξιολόγησης του πολίτη αλλά η προσφορά του προς την πατρίδα. Έχει την ίδια άποψη και ο Παπανούτσος στο απόσπασμα που ακολουθεί;
Το φόρεμα (ανθρώπινη επινόηση και φροντίδα) ως προστασία και στολισμός αποτελειώνει και επισφραγίζει το «πρόσωπό» μας, το συμπληρώνει και το παρουσιάζει. Το πώς ντύνομε το σώμα μας (από την κεφαλή έως τα πόδια), με τι υλικά και με ποιο τρόπο, δεν είναι καθόλου ασήμαντο ή τυχαίο γεγονός για την υπόστασή μας, τη «δημόσια» και την «ιδιωτική». Αποτελεί μέρος του εαυτού μας, την προβολή του προς τα έξω, και εκφράζει την προσωπική μας υφή: το πώς θέλουμε να μας βλέπουν οι άλλοι και τα δικά μας μάτια. Γδύνετε έναν άνθρωπο (στο ιατρείο, στο στρατόπεδο, στη φυλακή) και χάνει αμέσως την αυτοπεποίθηση, τη δύναμη, το γόητρό του. Έχει την εντύπωση ότι του αφαιρέσατε και κρατάτε στα χέρια σας όχι απλώς το περίβλημα, αλλά ένα μεγάλο μέρος από τη ουσία του. Ότι τον ακρωτηριάσατε. Φαντάζεστε ότι μπορεί να επιβληθεί, να έχει συνείδηση του εαυτού του «πλήρη», να ασκήσει την εξουσία ή την αποστολή του ένας αξιωματικός χωρίς στολή, ένας παπάς, δίχως ράσο, ένας δικαστής ντυμένος όπως ο κατηγορούμενος;...
Ε. Π. Παπανούτσος, Πρακτική Φιλοσοφία, σ. 206
(Από την εμπλουτισμένη ηλεκτρονική έκδοση του σχολικού βιβλίου)
Αἰλιανός, Ποικίλη Ἱστορία 1.34 (διασκευή)
Ἀνὴρ γένει Μάρδος παῖδας εἶχεν ἑπτά. Τούτων ὁ νεώτατος κακὰ πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο, πρὸς τοὺς δικαστὰς ἤγαγε καὶ ὅσα αὐτῷ ἐτετόλμητο ἀκριβῶς κατηγόρησε, καὶ ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν καὶ ἀμφοτέρους ἐπὶ τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου, βασιλεὺς ἔφη: «Εἶτα τολμήσεις τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι;». Ὁ δὲ ἔφη «πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ὅταν τῶν φυομένων θριδακινῶν τὰς ἐκφύσεις τὰς πικρὰς ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ γλυκίων γίνεται». Ταῦτα ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν τὸν ἄνδρα καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν ὅτι ὁ περὶ τῶν ἰδίων παίδων οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος πάντως καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς καί ἀδέκαστος, ἀφῆκε δὲ καὶ τὸν νεανίαν τῆς τιμωρίας, ἀπειλῶν αὐτῷ θανάτου, ἐὰν ἀδικῶν φωραθῇ ἕτερα.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
1. Να μεταφράσετε το απόσπασμα από την αρχή του κειμένου έως το… ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι;»
2. Ποιο αξίωμα έδωσε στον Μάρδο ο Αρταξέρξης και με ποιο επιχείρημα τεκμηρίωσε την απόφασή του;
3. «ὅσα αὐτῷ ἐτετόλμητο»: να μετατρέψετε την παθητική σύνταξη σε ενεργητική.
4. «ὅταν τῶν φυομένων θριδακινῶν τὰς ἐκφύσεις τὰς πικρὰς ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν λυπεῖται» : να αναγνωρίσετε το είδος του υποθετικού λόγου και να το μετατρέψετε στο αντίθετο του πραγματικού.
5. «Ταῦτα ἀκούσας Ἀρταξέρξης»: να αναλύσετε τη μετοχή στην αντίστοιχη δευτερεύουσα πρόταση.
6. «ὁ περὶ τῶν ἰδίων παίδων οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος»: να μετατρέψετε την επιθετική μετοχή σε δευτερεύουσα αναφορική πρόταση.
7. «ὅτι ὁ περὶ τῶν ἰδίων παίδων οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος πάντως καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς καί ἀδέκαστος»: να μετατρέψετε την ειδική πρόταση σε ειδικό απαρέμφατο κάνοντας τις απαραίτητες τροποποιήσεις όπου χρειάζεται.
8. Να αναγνωρίσετε τους τύπους που προέρχονται από συνηρημένα ρήματα και να σχηματίσετε στο ίδιο πρόσωπο και αριθμό στην οριστική ενεστώτα και παρατατικού.
9. Να σχηματίσετε τον τύπο της μετοχής στη δοτική πληθυντικού αρσενικού στον ενεστώτα από όλες τις μετοχές που θα εντοπίσετε στο κείμενο.
10. «Ταῦτα ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν τὸν ἄνδρα καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν ὅτι ὁ περὶ τῶν ἰδίων παίδων οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος πάντως καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς καί ἀδέκαστος»: να ξαναγράψετε το χωρίο αντικαθιστώντας το «Ἀρταξέρξης» με το βασιλεις και το «τὸν ἄνδρα» με το τούς ἄνδρας, επιφέροντας όπου χρειάζεται τις απαραίτητες αλλαγές.
