Αναγνωστάκη μίμησις- η συνέχεια

Δεν περίμενα τόση ανταπόκριση στο κάλεσμα και την πρόκληση από τη Γ΄Λυκείου. Ευχάριστη έκπληξη από όλους, όσοι τόλμησαν να πειραματιστούν.

                                              

 Η Χριστίνα Πασχίδου έγραψε για την πανδημία του κορονoϊού

 Θεσσαλονίκη, Μέρες του 2021 μ.Χ.

Στην οδό Στίλπωνος Κυριακίδη-πρώτη πάροδος δεξιά

Τώρα οι γενικές κλίνες ΜΕΘ και τα χειρουργικά τραπέζια

 μετατρέπονται σε ΜΕΘ κορονοιού.

Παιδιά , ηλικιωμένοι , άνθρωποι κάθε ηλικίας αναμένουν την είσοδο

Κανείς δεν είναι άτρωτος απέναντι στην πανδημία

Οι καιροί εκείνοι της ανεμελιάς πέρασαν

Τώρα πια ο καθένας είναι κλεισμένος στον δικό του μικρόκοσμο

Οι άνθρωποι δεν γελούν, δεν ψιθυρίζουν μυστικά, δεν εμπιστεύονται

Θυμούνται τα λόγια του πατέρα: θα έρθουν καλύτερες μέρες

Δεν έχει σημασία αν τώρα δε ζουν ελεύθεροι

Ελπίζουν πως κάποτε θα τελειώσει αυτή η κατάσταση

Ίσως στα παιδιά των παιδιών τους ή στα παιδιά των παιδιών των παιδιών τους

 

Προς το παρόν, οι κλίνες ΜΕΘ γεμίζουν με φρενήρεις ρυθμούς

-εγώ νοσώ, εσύ νοσείς, αυτός νοσεί-

Σύμμαχοι σ αυτόν τον πόλεμο οι γιατροί και οι νοσηλευτές

-εγώ βοηθάω, εσύ βοηθάς, αυτός βοηθά-

Όπου κι αν κοιτάξω η αλήθεια με πονάει

Ο κόσμος με τους ερημωμένους δρόμους, τα κλειστά μαγαζιά, τους απομονωμένους ανθρώπους

Ο κόσμος της πανδημίας

 

 

Η Όλγα Ποτσίδου έγραψε για τις "παράπλευρες" απώλειες της πανδημίας

Πλανήτης Γη, Μέρες του 2021 μ.Χ

Στην οδό Ελευθερίας-πρώτη πάροδος δεξιά

Τώρα υψώνεται η πινακίδα των διαδικτυακών συναλλαγών

Νοσοκομεία και πρακτορεία ελέγχου.

Και τα παιδιά δεν μπορούνε τώρα πια να πηγαίνουνε σχολείο λόγω του ιού που μέσα από τον αέρα περνάει

Άλλωστε και τα παιδιά εκείνα που μεγάλωσαν,

δεν γελούν, ούτε έχουν με κάποιον να μιλούν.

Όσα επέζησαν εννοείται, γιατί ήρθε πανδημία βαριά και σεισμοί και εκρήξεις.

Θυμούνται τα λόγια των γονιών τους: Θα έρθουν καλύτερες μέρες

Δεν έχει σημασία που ακόμη δεν ήρθαν τελικά, ζούνε με την ελπίδα πως θα έρθουν για τα δικά τους παιδιά ή εκείνα των παιδιών τους.

 

Προς το παρόν, στον δρόμο Ελευθερίας που λέγαμε, υψώνεται η πινακίδα των διαδικτυακών συναλλαγών

-εγώ αγοράζω, εσύ αγοράζεις, αυτός αγοράζει

Σπασμένα γραφεία και λάβαρα επαναστάσεως

-εμείς δεν αναπνέουμε, εσείς δεν αναπνέετε, αυτοί δεν αναπνέουν.

Όπου και να πάω ο πλανήτης ματώνει

Ο πλανήτης με τα ωραία εμβόλια, τα ωραία χειροκροτήματα και τις ωραίες θυσίες.

Ο πλανήτης των Ανθρώπων.

 

Η Ελεάννα Παπία για τα έργα του μετρό και τα κλειστά καταστήματα

 «Θεσσαλονίκη, Μέρες του 2021 μ.Χ."

Στην Εγνατία οδό – και σε άλλα σημεία της πόλης

Τώρα υψώνονται τα εργοτάξια του μετρό

πλήθος γραφείων και καταστημάτων έχουν κλείσει

Ο κόσμος δύσκολα πια κυκλοφορεί

από τα τόσα που έχουν συμβεί.

Άλλωστε ο καιρός εκείνος πέρασε που ξέρατε

Τώρα πια δε γελούν, δεν αγοράζουν, δεν πουλούν

Εννοείται πως συμβαίνουν όλα αυτά, γιατί ήρθε

κρίση οικονομική, πλημμύρες, σεισμοί

εγκλεισμοί, πανδημία γενική.

Όλοι ακούνε τα λόγια των ειδικών, να παραδίδουν

το ίδιο μάθημα σε όλους κάθε μέρα

Ελπίζοντας πάντοτε πως κάποτε θα σπάσει η αλυσίδα.

Ίσως τις επόμενες μέρες, ή κάποια μέρα των ημερών

 

Προς το παρόν στον κεντρικό άξονα της πόλης που λέγαμε, υψώνονται

 τα εργοτάξια του μετρό

-εγώ μετρώ, εσύ μετράς αυτός μετρά-

Γραφεία και καταστήματα που έχουν κλείσει

-εμείς εγκλωβιστήκαμε, εσείς εγκλωβιστήκατε, αυτοί εγκλωβιστήκαν-

Για να ταξιδέψω στην Ελλάδα δεν μπορώ, Lockdown λένε οι ειδικοί

Η Ελλάδα με τον ήλιο, τη θάλασσα, την έξω καρδιά  

Η Ελλάδα των άλλων

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ "Δυστυχία σου, Ελλάς"

Να ένας ωραίος τρόπος να διδάξει κανείς τα χαρακτηριστικά των Νεοελλήνων στη γλώσσα παράλληλα με τη λογοτεχνία και το τραγούδι!

 

Ποιος είδε κράτος λιγοστό

σ' όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

 

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

 

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

 

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

 

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

 

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει

στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

 

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

 

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

 

Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,

τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Το ποίημα είναι γραμμένο στα τέλη του 19ου αιώνα. Ποια χαρακτηριστικά του Έλληνα (δώστε κειμενικούς δείκτες) παρουσιάζονται στις στροφές 5-8; Χαρακτηρίζουν και σήμερα αυτές οι ιδιότητες τους Νεοέλληνες;

Δημιουργική γραφή με αφετηρία τον Αναγνωστάκη

 Η μελέτη του ποιήματος του Αναγνωστάκη "Θεσσαλονίκη Μέρες του 1969 μ. Χ" στη φετινή Γ΄Λυκείου έφερε και πάλι στο προσκήνιο το θέμα της πανδημίας. Να τι έγραψε- κατά τον τρόπο του Αναγνωστάκη- η μαθήτρια Βίκυ Παπαδοπούλου

 

Στην οδό Αγίου Παύλου, πρώτη πάροδος δεξιά 

Υψώνεται το μεγάλο νοσοκομείο 

Ασθενείς και διασωληνωμένοι βρίσκονται εκεί

Ακόμα και παιδάκια και οι ηλικιωμένοι το επισκέπτονται

Η πανδημία τους χτυπάει όλους 

Ο καιρός εκείνος της ξεγνοιασιάς που ξέρατε πέρασε

Άνθρωποι κλεισμένοι στα σπίτια, δεν εμπιστεύονται 

Η αρρώστια αυτή είναι μεταδοτική, φοβούνται πως δεν θα επιζήσουν

Θυμούνται τα λόγια του πατέρα : θα έρθουν καλύτερες μέρες 

Δεν έχει σημασία αν δεν θα επιζήσω εγώ, σημασία έχει πως θα ζήσετε εσείς 

Ελπίζοντας πάντοτε πως κάποια στιγμή θα τελειώσει αυτή η κατάσταση 

Ίσως στα παιδιά των παιδιών σας ή  στα παιδιά των παιδιών των παιδιών σας

 

Προς το παρόν, στον δρόμο φαίνεται υψωμένο το μεγάλο νοσοκομείο

Εγώ νοσηλεύομαι, εσύ νοσηλεύεσαι, αυτός νοσηλεύεται 

Δημόσια νοσοκομεία και μετακινήσεις ασθενών

Εμείς ασθενούμε, εσείς ασθενείτε, αυτοί ασθενούν 

Όπου και αν κοιτάξω στην εικονική οθόνη η Ελλάδα είναι κατεστραμμένη

Πάνε πια τα ταξίδια, οι εκδρομές, οι συναθροίσεις

 

στην Ελλάδα των Ελλήνων