Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2020

Συνέντευξη ΠΑΛΑΒΟΥ ΓΙΑΝΝΗ (αποσπάσματα)

 23-9-19 ΣΤΟN M.HYLOT  ΣΤΟ LIFO.GR

-Αρχικά, θα ήθελα να μου λύσεις μια απορία: δεν έχεις δώσει καθόλου συνεντεύξεις; Έψαχνα στο Google να βρω πράγματα για σένα και το μόνο που υπάρχει είναι κριτικές για τα βιβλία σου…

 Όταν βγήκε το Αστείο δεν ήθελα να δίνω συνεντεύξεις ούτε να κάνω παρουσιάσεις, από φόβο. Έχεις υπόψη σου το «σύνδρομο του απατεώνα»; Στα αγγλικά λέγεται «Impostor syndrome». Ε, ζω μ' αυτό από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Έχω αυτόν τον φόβο, ότι κάποιος θα με γνωρίσει ή θα διαβάσει τα βιβλία μου δεύτερη φορά και θα πει «καλά, τι ανοησίες είναι αυτές;». Το Αστείο εμφανίστηκε απ' το πουθενά κι έφτασε να βραβευτεί με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος, διαβάστηκε, μεταφράστηκε, κι εγώ σκεφτόμουν ότι όλο αυτό δεν μου αξίζει πραγματικά και ότι δεν μπορώ να το υποστηρίξω επί της ουσίας. Και, ακκιζόμενος κιόλας ως νεαρότερος τότε, έλεγα ότι δεν θα δώσω συνεντεύξεις. Φυσικά, με τον καιρό κατάλαβα ότι αυτό ήταν μια ανόητη άμυνα εκ μέρους μου και ότι στην ουσία δεν έχεις τίποτα να χάσεις εκτιθέμενος. Έτσι κι αλλιώς, γράφεις γιατί έχεις ανάγκη να εκτεθείς. Αλλά μου πήρε καιρό να το καταλάβω.

— Δεν έχεις ούτε social media. Γιατί;

Δεν μ' αρέσουν. Συνήθως στα social media οι άνθρωποι βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους, προσπαθούν να αυτοπροβληθούν, κάποτε με χυδαίο τρόπο, κουτσομπολεύουν, μαλώνουν λες και είναι στο νηπιαγωγείο, αλληλοϋπονομεύονται... Είναι σαν ένα καφενείο γεμάτο κουτσομπόληδες, αλλά μέσα στο σαλόνι σου. Δεν βλέπω τον λόγο. Κι επίσης, χρειάζεσαι ησυχία. Η πολλή οικειότητα είναι αφύσικη, επικίνδυνη. Θυμάσαι το βιβλίο του Ρίτσαρντ Σένετ Η τυραννία της οικειότητας; Δεν χρειαζόμαστε τόση οικειότητα. Η οικειότητα είναι προφανώς σημαντική, αλλά για να έχει αξία, για να είναι αληθινή, πρέπει να κατακτηθεί, όχι να προσφέρεται «at face value», που λένε. Διαφορετικά, ανταλλάσσουμε ανώδυνες ανοησίες, τίποτα ουσιαστικό.

 — Γράφεις εύκολα ή δύσκολα;

 Γράφω δύσκολα, με το σταγονόμετρο. Η πείρα δείχνει ότι κάθομαι να γράψω περίπου μία φορά το τρίμηνο, συνήθως όταν ζορίζει η μέσα κατάσταση. Το έλεγε κάπου ο Σεφέρης στα Ημερολόγιά του, ότι καθημερινά θα γράψω κάτι, έστω και μια αράδα, απλώς για να κρατηθώ στην επιφάνεια – το λέω από μνήμης, δεν θυμάμαι ακριβώς τη διατύπωση. Όμως εγώ δεν λειτουργώ έτσι, γράφω όταν έρθει η ώρα. Στο μεταξύ εκτονώνω την ένταση μεταφράζοντας – μεταφράζω κι έτσι διατηρώ την επαφή μου με τη γλώσσα.

— Έχεις δοκιμάσει να γράψεις μυθιστόρημα;

Δεν έχω δοκιμάσει κι ούτε θα δοκιμάσω, γιατί δεν μου ταιριάζει από άποψη ιδιοσυγκρασίας – δεν έχω την υπομονή κι επίσης μου αρέσει το αιφνίδιο και το υπαινικτικό. Τα ψειρίζω τα πράγματα, μου αρέσει η δουλειά στο ελάχιστο στοιχείο, στο θεμελιώδες. Ένα διήγημα 1.500 λέξεων είναι συγκεκριμένες 1.500 λέξεις που έχω ξεδιαλέξει από χιλιάδες άλλες, και είναι μια δουλειά μασίφ. Σ' ένα μυθιστόρημα δουλεύεις αλλιώς, δουλεύεις στο οριζόντιο επίπεδο, στο διήγημα δουλεύεις σε βάθος. Αυτό μ' ενδιαφέρει. Αν έχεις την ικανότητα της πύκνωσης και του υπαινιγμού, του αιφνίδιου και της οικονομίας, μπορείς να κάνεις σπουδαία πράγματα μ' ένα διήγημα. Δες τι πέτυχαν ο Τσέχοφ, ο Μπόρχες, ο Παπαδιαμάντης... Με ρωτάνε διάφοροι «μα, καλά, πότε θα γράψεις μυθιστόρημα;», σαν να λένε ότι το διήγημα είναι το πρώτο σκαλί και μετά πρέπει να προχωρήσεις στο μυθιστόρημα. Ανοησίες, εξυπακούεται.

— Τις ιστορίες που γράφεις τις έχεις ακούσει ή τις έχεις επινοήσει;

Σε μερικές ταινίες βλέπουμε να λένε «βασισμένη σε αληθινά γεγονότα» και απορώ γιατί το λένε αυτό, γιατί δεν υπάρχει ιστορία που να μη βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Όλες τις ιστορίες είτε τις βιώσαμε είτε τις είδαμε γύρω μας. Στα διηγήματά μου πάντα υπάρχει ένας βιωματικός πυρήνας ή πράγματα που έχουν συμβεί σε φίλους, αλλά ακόμα και το 99% να είναι αληθινά γεγονότα, όλη η γοητεία –αν υπάρχει γοητεία– είναι στο υπόλοιπο 1%. Σημασία έχει το πώς ο συγγραφέας πραγματεύεται μια ιστορία, εκεί είναι η μαγεία, εκεί και στην αισθητική στρατηγική του. Στο Παιδί ειδικά μία ιστορία, αυτή με τα λυκάκια, μου την αφηγήθηκε ένας φίλος του πατέρα μου στο καφενείο. Μόλις τέλειωσε, πήγα αμέσως σπίτι και την έγραψα. Στην ιστορία με τα παπαδάκια που καβγαδίζουν για τον σταυρό, έχει συμβεί αυτό. Δεν έπεσε ξύλο όπως στο διήγημα, αλλά επειδή είμαι από θρησκευόμενη οικογένεια και για χρόνια ντυνόμουν τις Κυριακές παπαδάκι, τα έχω δει όλ' αυτά.

………………………………………………………………………………………

Σε μια παράγραφο 80 - 100 λέξεων να πυκνώσετε το περιεχόμενο της συνέντευξης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου