Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Δημιουργική γραφή με αφορμή τον "Προφήτη" του Χαλίλ Γκιμπράν


Σήμερα στο εργαστήρι της γραφής οι μαθητές παρέλαβαν την ακόλουθη άσκηση:

ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ
Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες
Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά…. 
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με τη δύναμή του
τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.
Άς χαροποιεί τον τοξότη ο κομπασμός του
Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει 
έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο."



Με αφορμή το απόσπασμα από τον "Προφήτη" του Χαλίλ Γκιμπράν και αξιοποιώντας τις οδηγίες και τις υποδείξεις του προς τους γονείς, να συντάξετε μια σελίδα ημερολογίου ή μια επιστολή προς τους γονείς σας, στην οποία θα καταγράφετε τους φόβους, τις αγωνίες σας, τα όνειρα και τις ελπίδες σας για το μέλλον με παράλληλες επισημάνσεις για τον θετικό ή αρνητικό ρόλο που αυτοί διαδραματίζουν στη ζωή σας αλλά και προτάσεις για την ενδεδειγμένη, κατά τη γνώμη σας, συμπεριφορά τους, που θα σας βοηθούσε να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι.(3)

Από τη ζωή του Νίκου Καζαντζάκη

Εκπαιδευτική Τηλεόραση-http://www.edutv.gr/index.php/glossa-logot-2/nikos-kazantzakis



πηγή: youtube

ΝΊΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΆΚΗ "Αλέξης Ζορμπάς"

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Μαζοποίηση

Γίνεται αναφορά στο πείραμα του ASCH στο δοκίμιο του Παπανούτσου "η δύναμη της μάζας" που περιλαμβάνεται στο βιβλίο της έκθεσης έκφρασης της Γ΄Λυκείου και αποδεικνύει περίτρανα πως πολλές φορές η κοινωνική μας φύση ή το αγελαίο ένστικτο και η ανάγκη μας να ανήκουμε κάπου μας οδηγούν στην αυτοδιάψευση.


Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Για το Πολυτεχνείο

Μανώλης Αναγνωστάκης
Το ποίημα γράφτηκε το Νοέμβρη του 1983

Φοβάμαι

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.