Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2020

"ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ" της Αγγελική Τανίδου

Μια μικροϊστορία που βραβεύτηκε στο διαγωνισμό εκδόσεων ΠΑΤΑΚΗ με τίτλο "Ιστορίες εγκλεισμού" και διακρίθηκε μαζί με άλλες 14 σε σύνολο 202 συμμετοχών. Διάλεξα αυτή τη μέρα να τη δημοσιοποιήσω στο προσωπικό μου ιστολόγιο, γιατί σαν σήμερα πριν δυο χρόνια έχασα τον πατέρα μου. Στη μνήμη του λοιπόν...

Το σχολείο ένα βήμα από το σπίτι μου, μα σήμερα μου ήρθε να πάρω το αστικό. Μπαίνω από τη στάση στο γήπεδο και μέχρι να φτάσω στη γωνία βλέπω καθισμένο τον πατέρα μου στη θέση δίπλα στη μεσαία πόρτα με κάνα δυο μεγάλες σακούλες και μια βαλίτσα στο διπλανό του κάθισμα. Φορούσε μια γκρι- μπλε πιζάμα με σηκωμένα τα μπατζάκια ως τα γόνατα και τις καφέ παντόφλες του σπιτιού. Δε φορούσε κάλτσες και είχε ριγμένη στην πλάτη του μια μπεζ καμπαρντίνα. Ξαφνιάστηκα που τον είδα και μάλιστα έτσι, και τον μάλωσα που είχε σηκωμένα τα μπατζάκια μέσα στον κόσμο. Απολογήθηκε πως πρήστηκε πάλι ο φλεβίτης του. Κι ενώ μιλούσα με μια παλιά μαθήτρια μου, κατέβηκε ξαφνικά μια στάση πριν το σπίτι κι όρμησα ξοπίσω του. Μόλις έφυγε το λεωφορείο από τη στάση, άρχισα να τον φωνάζω και να κοιτώ τριγύρω αλλά πουθενά. Άδειασε το πεζοδρόμιο και τον είδα να κάθεται στη γωνία από το κράσπεδο, κουβαριασμένος σαν το δαρμένο σκυλί.

 


-          Που είναι τα πράγματα; Δεν τα κατέβασες;

Του΄πα πως νόμισα ότι τα πήρε εκείνος.

-          Αν τρέξεις δεν το προλαβαίνεις στην επόμενη στάση;

Έτρεξα μα δεν το πρόλαβα. Κι αυτός δεν με περίμενε. Είχε φτάσει στο πάρκο μπροστά στο σπίτι. Κι εγώ λαχανιασμένη του εξήγησα πως θα μιλήσω με τον ΟΑΣΘ και θα τις βρούμε τις βαλίτσες να μη στενοχωριέται.

-          Κρίμα και λογάριαζα να πάρω και τη μάνα σας μαζί μου. Άλλη φορά!

Ο πατέρας μου έχει κοντά δυο χρόνια πεθαμένος. Ξύπνησα.

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2020

Σκέψεις για τα θέματα της Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας

Στην ηλεκτρονική σελίδα esos που αφορά στην εκπαίδευση, ομάδα φιλολόγων της ΠΟΛΥΤΡΟΠΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ κατέθεσαν τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς τους αλλά και τι πρέπει να προσέξουν οι μαθητές που θα εξεταστούν στο μάθημα της νεοελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας.



  Με δεδομένη την αλλαγή που συντελέστηκε στη διδασκαλία και στην εξέταση του ενιαίου πλέον μαθήματος «Νεοελληνική γλώσσα και λογοτεχνία», κρίνουμε σκόπιμο να ασχοληθούμε με τη λογική των θεμάτων και των ζητουμένων που, ενδεχομένως, προκαλούν άγχος στους/στις υποψηφίους/υποψήφιες  και όχι να παρουσιάσουμε ορισμένα προτεινόμενα θέματα. Άλλωστε τα σχολικά εγχειρίδια, το διαδίκτυο, αλλά και τα εξωσχολικά βοηθήματα προσφέρουν ένα πολύ μεγάλο πλήθος προτεινόμενων θεμάτων.

Το άρθρο στο σύνολό του μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

Η σχολική εκδρομή (λογοτεχνικό με ερώτηση για το θέμα Γ)


Με αφορμή το θέμα του τουρισμό και την ακύρωση των σχολικών εκδρομών φέτος θυμήθηκα το ποίημα της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ
 
Η σχολική εκδρομή

Μες στη βαριά ανία της τάξης

όταν φέρναν δάκρυα τ’ ανούσια δευτερόλεπτα

μόνο η ιδέα της εκδρομής άνοιγε την καρδιά μου˙

τα πούλμαν σαν να τά ’βλεπα έξω απ’ την πόρτα της αυλής

κι όπου νά ’ναι, σαν νά ’χανε φτερά,

θά ’παιρναν το δρόμο του βουνού ή της θάλασσας.

Ένα σύννεφο-όνειρο τύλιγε τη μακρινή ημερομηνία,

που έλαμπε όλο κι από πιο κοντά περνώντας οι εβδομάδες.

Και, αχ, η ανυπομονησία αποβραδίς, το καλαθάκι με τα σάντουιτς,

το καινούριο παντελόνι κι η βελονιά της τελευταίας στιγμής…

Όταν πια λες στον παράδεισο στρωνόμαστε να φάμε,

όλες οι μικροπεριπέτειες της καρδιάς ανέβαιναν στα χείλια,

ανταλλάσσαμε φρούτα, μπισκότα κι ήταν σαν ξαφνικά

οι φανταστικές σκηνές του νου να παίζονταν στ’ αλήθεια.

Εξομολογήσεις στη φιλενάδα,

που, αν και δίπλα σου πάντα στο ίδιο θρανίο,

εδώ στο γρήγορο φως περαστικών τοπίων

λάμπει κεχριμπαρένια μες στο εκδρομικό της το μπλουζάκι.

Ονόματα που τ’ άγιαζε ο ψίθυρος,

χάρτινα παιγνίδια με αρχικά «Α! σού ’πεσε το Μ,

ποιος νά ’ναι;». Πρώτο τσιγάρο πίσω από το θάμνο.

«Προσοχή! Οι καθηγητές περνάνε».

Και μετά η επιστροφή σαν θάνατος,

όπως η λίγη νύχτα μπερδεύει τα τελευταία δέντρα της εξοχής

με τα πρώτα σπίτια της πόλης και μερικοί έχουν πια αποκοιμηθεί,

ενώ άλλοι σε υπερένταση τραγουδούν ακόμη.

Μαθαίνω ν’ αντιστρέφω το κλάσμα της πρωινής χαράς

με το δάχτυλο στο κουδούνι του σπιτιού.

Τελείωσε, λέω· η μέρα αυτή,

που στον ορίζοντα του μέλλοντος γυάλιζε κάποτε,

πλησίασε, μεγάλωσε, ήρθε, τελείωσε.

Έτσι θά ’ναι και με τη ζωή…

Πώς πέρασες; Τι έγινε, πού είναι το πετσετάκι;

Τό ’χασες; Η μάνα μου ρωτάει.

Αυτό ήταν… πάει.

 

Ποιήματα, 1986-1996, Καστανιώτης, Αθήνα 1999

 
ΕΡΩΤΗΣΗ για το ΘΕΜΑ Γ (ερμηνευτικό σχόλιο-αναγνωστική ανταπόκριση)
Αξιοποιώντας τους κειμενικούς δείκτες του ποιήματος να αναδείξετε τα συναισθήματα που δημιουργεί στην ποιήτρια η αναμονή της σχολικής εκδρομής αλλά και το τέλος της. Βιώνετε ανάλογα συναισθήματα περιμένοντας την 7ημερη εκδρομή της Γ΄Λυκείου;